Havva’nin gunlugu’nden - #marktwain

öfkeli melekler alevden kılıçlarıyla bizi cennet bahçesi’nden dışarı kovaladılar. ne yapmıştık peki? kime zararımız dokunmuştu? bilgisizlik, hangi çocuk olsa bizim gibi davranırdı. yasak buyruğuna uymamanın yanlış bir şey olduğunu bilemedik, böyle sözcükler yabancıydı bize, anlamıyorduk. doğruyu yanlıştan ayırt edemiyorduk ki, ne bilelim? ahlak duygusuna sahip olmadığımız için böyle bir ayırt etme yetkisi olanıksız bir şeydi bizim için. ahlak duygusu baştan verilmiş olsaydı bize, çok daha adaletli, daha dürüstçe bir şey olurdu. o zaman suçlanabilirdik buyruğra uymadığımız için. ama bizim gibi zavallı bilgisiz çocuklara anlayamadığımız sözler söylemek, sonra da söylenenlere uymadığımız için cezaya çarptırmak haklı gösterilebilir mi? bizim o zamanki bilgimiz şu benim dört yaşındaki çocuğumun bilgisini geçmezdi, daha bile azdı belki. şimdi ben bu çocuğa, “gördüğün şu ekmeğe dokunursan görülmedik yıkımlara sürüklerim seni, bedeninin öğelerini darmadağın edinceye kadar ezerim,” desem, o da bu sözleri anlamadığı için ekmeği alarak bana gülümsese, bu suçsuz
davranışı öne sürerek, güvendiği ana eliyle ezmem mi gerekir onu? ana yüreğini bilenler söylesin, bir ananın bunu yapıp yapamayacağını. adem, üzüntüden kafamın da altüst olduğunu, kötü bir yaratığa dönüştüğümü ileri sürüyor. ne isem oyum ben, kendi kendimi yaratmadım ya!